حسين بيشتر از آب،تشنه لبيك بود...

حسين بيشتر از آب، تشنه لبيك بود، افسوس كه به جاي افكارش زخمهاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند.» نه اين كه نبايد براي مظلوميت حسين و اهل بيتش گريست؛ نه اين كه نبايد براي لبهاي تشنهي علي اصغر گريه نكرد؛ يا اين كه كودكان خيام حسين كه زير شلاق اشقيا خرد ميشدند و هيچكس نبود تا آنها را در پناه خود گيرد، مگر ميتوان از ياد برد؟